Powstanie niezależnego związku zawodowego, a zarazem wielkiego ruchu społecznego obudziło w Polakach tak wielką nadzieję i aktywność, jakiej już nigdy po tym nie doświadczyłem. Miałem wówczas 27 lat, a wielu działaczy związkowych było jeszcze młodszych. „Solidarność” w znacznym stopniu była ruchem pokoleniowym. Sądzę, że młodość, a nie antykomunizm był największą siłą tego ruchu w momencie tworzenia. Podziały polityczne spetryfikowały się dopiero pod wpływem toczonej w kraju walki politycznej. „Solidarność” była czymś tak niezwykłym, że jej powstanie zmuszało każdego do wyraźnego opowiedzenia się za, bądź przeciw nowemu ruchowi.

Rysem charakterystycznym tamtego czasu było odnowienie obywatelskiego etosu, co oznaczało wyjście z kręgu spraw prywatnych i działanie z myślą o dobru wspólnym. Wiosną 1981 r. uczestniczyłem w spotkaniach Komisji Zakładowych i do dzisiaj pamiętam długie dyskusje, gdzie nie dominowały problemy zakładowe, socjalne, lecz troska o Polskę. To poczucie odpowiedzialności za losy kraju spowodowało, że po wprowadzeniu stanu wojennego tak wielu z nas gotowych było poświęcić swe bezpieczeństwo i pomyślność dla wierności „Solidarności”. Sądzę, że udział w tworzeniu „Solidarności” był najpiękniejszą przygodą, nie tylko polityczną, mego pokolenia. Mieliśmy świadomość, że tworzymy nurt wielkiej rzeki, która zmienia bieg historii.

Andrzej Grajewski

„Gość Niedzielny”